دانشگاه ادیان و مذاهب فلسفه معاصر 3060-771X 1 1 2023 08 23 Time of God, Time of Man: The Nature of Time and Its Relation to God from Augustine's Perspective زمان خداوند، زمان انسان: ماهیت زمان و نسبت آن با خداوند از منظر آگوستین 29 52 144007 10.22034/jpr.2021.303289.1043 FA علی مهجور استادیار گروه اخلاق، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران هانیه علی اصغری دانش‌آموخته کارشناسی ارشد فلسفه اخلاق، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران Journal Article 2022 03 27 This article first explores Augustine's view of the subject of time and proves that from Augustine's point of view the nature of time is mental not objective. According to his explanation of time extension, it is indeed our mind that, given the passage of time, imagines the extension for the present. According to Augustine, the fact is that the moment that comes and destroys the previous one has no extension. Future, whether long or short, is nothing but our expectation which is attributed to time by mind. After proving the subjectivity of time, the place of time in theology and also the relationship of time with God are examined from Augustine's perspective. Given the negation of the objectivity of time, what is related to man as time is not related to God, and therefore God takes precedence over man's time. این مقاله نخست نگاه آگوستین به موضوع زمان را می‌کاود و اثبات می‌کند که از منظر آگوستین ماهیت زمان، ماهیتی ذهنی است نه عینی. تبیین او از امتداد زمان این است که در واقع ذهن ما است که با توجه به گذر زمان، برای زمانِ حال امتداد را تصور می‌کند. به باور آگوستین، واقعیت این است که آنی که می‌آید و آنِ پیشین را معدوم می‌کند، امتدادی ندارد. طولانی‌بودن یا کوتاه‌بودنِ آینده نیز چیزی جز انتظار ما نیست که ذهن، آن را به زمان نسبت می‌دهد. پس از اثبات ذهنی‌بودن زمان، جایگاه زمان در الاهیات و نیز ارتباط زمان با خداوند از دیدگاه آگوستین بررسی می‌شود. با توجه به نفی عینیت زمان، آنچه برای انسان به عنوان زمان مطرح است، برای خداوند مطرح نیست و از این‌رو خداوند بر زمان انسان مقدم است. https://jcp.urd.ac.ir/article_144007_94e13875e39c39bee28466a3a8cd82b1.pdf